Łódzka 4 Grupa Artylerii w latach 1929-1939

Autor prezentuje historię artylerii w okresie II RP na poziomie dowództwa okręgowego. Koncepcja książki obejmuje przedstawienie organizacji grupy, omówienie dowództwa grupy, jej kadry oraz działalności na polu wyszkolenia technicznego formacji artylerii, prowadzenia szkoły ognia i przeprowadzania inspekcji wyszkolenia podległych jednostek. Omówiona została również historia poszczególnych oddziałów artylerii (7, 8, 10, 26 pal, 26 dac, 4 pac) wchodzących w skład grupy w zakreślonych ramach chronologicznych 1929–1939. Grupy artylerii powołano w 1929 r. z zadaniem ujednolicenia i podniesienia poziomu szkolenia żołnierzy. Łódzka 4 Grupa Artylerii okazała się bardzo sprawna w działaniu, a jej funkcjonowania nie zakłóciły nawet liczne w ówczesnym WP roszady personalne i organizacyjne. Lata 30. XX w. przyniosły znaczne podniesienie poziomu szkolenia oddziałów artylerii, na co niewątpliwy wpływ miały grupy artylerii. Jednostki opuściło 10 roczników poborowych, którzy pod okiem kadry oficerskiej i podoficerskiej 4 GA stali się pełnowartościowymi żołnierzami. Wprawdzie pod względem technicznym i ilościowym artyleria Okręgu Korpusu IV nie była w wystarczającym stopniu przygotowana do konfrontacji z Wehrmachtem, ale w żadnym stopniu nie zależało to od dowódców łódzkiej grupy. To, że dobrze spełniali oni swoje obowiązki, pokazały kolejne etapy sprawnie przeprowadzonej mobilizacji w 1939 r., a później bohaterskie walki wielu jednostek tej formacji. W pracy znalazły się obsady personalne jednostek oraz podstawowe informacje biograficzne o ponad 300 oficerach grupy.