Duchowieństwo rzymskokatolickie diecezji włocławskiej w latach 1918-1939

Duchowieństwo diecezjalne wpisane jest w strukturę Kościoła, zarówno powszechnego, jak i lokalnego. Jego podstawowym zadaniem jest ewangelizacja. Od zaangażowania kapłanów w pracę duszpasterską zależy w dużej mierze rozwój i realizacja celów Kościoła lokalnego. Stwierdzenia te można odnieść do jednej z najstarszych w Polsce diecezji włocławskiej. Obraz życia i działalności włocławskiego duchowieństwa w okresie międzywojennym to nie tylko suma pojedynczych biografii, lecz także niejako połączenie dwóch wątków: życia instytucjonalnego i społecznego, w którym księża ci uczestniczyli. Podejmowali także działalność naukową i publicystyczną. Nie było właściwie takiego obszaru życia, w który nie wnieśliby swego wkładu i liczącego się dorobku. Wykazali się oni również niezłomną postawą w czasie drugiej wojny światowej, kiedy to diecezja włocławska poniosła największe straty w stanie duchowieństwa. Wyrazem uznania dla wszystkich księży tamtego okresu była beatyfikacja 108 męczenników przez papieża Jana Pawła II w podczas jego pielgrzymki do ojczyzny w 1999 r., wśród których aż 9 beatyfikowanych, to duchowni diecezji włocławskiej.