Pamiętniki

Generał Jan Romer (1869-1934), jak wielu Polaków u schyłku XIX w., podjął zawodową służbę wojskową w armii austro-węgierskiej. Ukończywszy Akademię Wojskowo-Techniczną w Wiedniu do 1914 r. pełnił różne funkcje w armii, aż po dowództwo pułku. I wojnę światową spędził na froncie wschodnim i włoskim, gdzie doszedł do rangi dowódcy dywizji. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1919 r. i od razu wyruszył na front w Małopolsce Wschodniej, gdzie walczył przeciw Ukraińcom. W czasie wojny 1920 r. dowodził dywizją, grupą operacyjną i armią, a także pełnił służbę w komisji zakupów sprzętu we Francji i Naczelnej Kontroli Wojskowej. Po zakończeniu wojny służył nadal w armii, w latach 1926-1932 pełnił funkcję inspektora artylerii. W stan spoczynku przeszedł w 1932 r. Jan Romer spisał swoje wspomnienia w latach 1919-1927. Niewiele uwagi poświęcił okresowi młodzieńczemu oraz sprawom rodzinnym i osobistym. Znaczna część pamiętnika opisuje służbę Romera w armii austriackiej podczas I wojny światowej na froncie rosyjskim i włoskim. Ogromnie interesująca jest część poświęcona służbie w Wojsku Polskim w latach 1918-1927.