Architektura schronisk tatrzańskich

Tematem książki jest grupa pięciu schronisk tatrzańskich, funkcjonujących w dwudziestoleciu międzywojennym i pozostających po zarządem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. W jej skład wchodzą: schronisko im. Staszica przy Morskim Oku, schronisko im. Strzeleckiego na Hali Pysznej, schronisko im. W. Pola w Dolinie Roztoki, schronisko "Murowaniec" na Hali Gąsienicowej oraz schronisko im. Zejsznera w Dolinie Pięciu Stawów. Na ich przykładzie przedstawiono specyfikę projektowania architektonicznego schronisk, prześledzono ewolucję form architektonicznych, wskazano ich genealogię oraz określono podstawowe czynniki determinujące planowanie przestrzenne sieci schronisk na obszarze Tatr Polskich. Autorka podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, czy istnieje zespół form i motywów zdobniczych wspólnych dla wyżej wymienionych obiektów, wskazujący na istnienie "stylu schronisk górskich", czy też jest to architektura "bezstylowa"