Polska sztuka wojenna na przykładzie regulaminów broni i wojsk w latach 1921-1939

Celem tej publikacji jest przedstawienie zasad prowadzenia walki w Wojsku Polskim w latach II Rzeczypospolitej. Zostały one ujęte w ówczesnych regulaminach i instrukcjach walki. Wypracowanie całościowych norm prowadzenia walki oraz miejsca na polu bitwy poszczególnych formacji możliwe było dopiero po zakończeniu wojen o granice i niepodległość państwa polskiego. Dlatego też jako datę początkową niniejszego opracowania przyjęto 1921 r., kiedy to ukazał się "Regulamin służby polowej" - pierwszy dokument, który w sposób kompletny regulował powyższe kwestie. Data końcowa -1939 rok - związana jest z wybuchem II wojny światowej, który położył kres rozwojowi teoretycznej myśli taktycznej. W poszczególnych rozdziałach prezentowanej książki omówiono regulacje dotyczące sześciu rodzajów wojsk lub broni: piechoty, kawalerii, artylerii, broni pancernej, lotnictwa oraz wojsk inżynieryjno-saperskich.