Żebyśmy wolną Ojczyznę mieli...

U progu niepodległości Rzeczypospolitej przystąpiono do formowania Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Była ona pierwszą dywizją Wojska Polskiego jaka pojawiła się na froncie i swoistym fenomenem. Nie powstała w żadnym z wielkich miast, które zapewniały podstawę do organizacji jednostek odradzającej się armii, a w oparciu o zaciąg ochotniczy na terenach nie podlegających wówczas polskiej administracji. Została sformowana dzięki wysiłkom i samozaparciu ludzi, którzy byli na ziemiach centralnej Polski uchodźcami i pragnęli powrócić do rodzinnych stron w polskim mundurze, z bronią w ręku. Wyróżniła się na wielu polach bitew. Kiedy jednak nie ziściły się nadziej na odnowienie związku Polski i Litwy, nazwa dywizji zaczęła być uważana za "niezręczną" politycznie. Dlatego pod koniec wojny z Rosją bolszewicką oficjalnie nazywano ją 19 Dywizją Piechoty. Po "buncie Żeligowskiego" weszła w skład wojsk Litwy Środkowej, a po zjednoczeniu Litwy Środkowej z Rzeczypospolitą jej pułki otrzymały nowe numery porządkowe w ramach Polskich Sił Zbrojnych.