Polski mundur wojskowy 1918-1939

Zamiarem autora było przedstawienie szerokiej panoramy wojskowego ubioru w latach 1918-1939 zarówno co do kroju, barwy, systemu oznak, okoliczności noszenia, praktyczności, jak i możliwości wytwórczych i działań organizacyjnych zmierzających do zapewnienia wojsku najwłaściwszego w polskich warunkach umundurowania. Starano się też znaleźć odpowiedź na pytanie: jak zdał on egzamin w warunkach wojennych na polu walki w 1939 r. i co z tego ubioru przetrwało jako tradycyjne do naszych dni. Mundur wojskowy, który przyjął się w Wojsku Polskim w XVIII stuleciu przeobrażał się w ciągu wieków, zmieniała się jego barwa i krój w zależności od wymagań pola walki, techniki wojennej, wymagań służby, upodobań estetycznych, wpływów obcych oraz możliwości gospodarczym. Zawsze jednak była i pozostaje nadal symbolem istnienia narodowego wojska, ciągłości tradycji jako widoczny i zobowiązujący znak przynależności do siły zbrojnej niepodległego państwa. W wojsku II Rzeczypospolitej, po latach niewoli, kształtował się od 1918 do 1939 roku mundur skąpany w ogniu II wojny światowej. Za sprawą dramatycznych losów naszego narodu w latach ostatniej wojny i okupacji stał się nową tradycją dla współczesnego kształtu i symboliki Wojska Polskiego III Rzeczypospolitej.