Wojna w roku 1920. Wspomnienia i rozważania

Generał Lucjan Żeligowski przed odzyskaniem niepodległości służył w carskim wojsku jako oficer zawodowy, między innymi jako dowódca sformowanej w Kubaniu 4. Dywizji, z którą powrócił w 1919 roku do Polski. Podczas bitwy o Warszawę dowodził tą jednostką (przemianowaną na 10. Dywizję). W październiku 1920 roku, jako dowódca 1. litewsko-białoruskiej Dywizji, na polecenie Piłsudskiego zajął Wilno (słynny "bunt Żeligowskiego") i utworzył Litwę Środkową jako "niezależne od Rzeczpospolitej państwo". W latach 1935-1939 był posłem na sejm. W czasie II wojny światowej został członkiem Rady Narodowej RP w Londynie. Po wojnie pozostał na emigracji. Po zakończeniu wojny zadeklarował powrót do kraju, ale w trakcie przygotowań do podróży zmarł 9 lipca 1947 w Londynie. Zgodnie z wolą zmarłego zwłoki przewieziono do Warszawy i pochowano na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Generał Żeligowski był odznaczony m.in.: Krzyżem Komandorskim i Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości i czterokrotnie Krzyżem Walecznych.