Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska Polskiego 1914-1939

Monografia - pierwsza tego rodzaju - przedstawia uzbrojenie formacji polskich z okresu I wojny światowej: Legionów Polskich, Korpusów Polskich w Rosji, Polskiej Siły Zbrojnej i Armii Polskiej we Francji, a przede wszystkim Wojska Polskiego w latach 1918-1939. Omawia konstrukcję i zagadnienia produkcji typów i wzorów broni strzeleckiej oraz sprzętu artyleryjskiego, ze szczególnym uwzględnieniem wkładu polskiej myśli technicznej w adaptację obcych wzorów, a następnie tworzenia własnych oryginalnych konstrukcji różnych rodzajów broni. Przedstawiono także dane dotyczące ilości posiadanego uzbrojenia i wyposażenia formacji Wojska Polskiego w poszczególne jego rodzaje. Podstawę niniejszej monografii stanowią źródła archiwalne z zasobów Centralnego Archiwum Wojskowego i Archiwum Akt Nowych, a także wyniki kwerend prowadzonych w bibliotekach i muzeach. Bibliografia książki zawiera ponad 420 pozycji, a także 45 regulaminów i instrukcji oraz 30 opisów patentowych. Całość ilustruje około 120 rysunków uzupełnionych przez 49, przeważnie niepublikowanych fotografii.