Obrona powietrzna Polski 1921 - 1939

Monografia dr. Andrzeja Rossy dotyczy jednej z newralgicznych kwestii okresu dwudziestolecia międzywojennego, jakim było przygotowanie państwa na wypadek zagrożenia z powietrza. Zagadnienie to znalazło swoje odbicie w publikacjach historyków dopiero na przestrzeni ostatniej dekady. Badania dr. Rossy wykazały, że wprawdzie na całkowite i wszechstronne przygotowanie stosownych służb i wojsk do obrony przeciwlotniczej właśnie nie starczyło ani środków, ani też czasu, wszelako dokonania na tym polu były znaczące. Praca została oparta o bardzo szeroką bazę źródłową, obejmującą zarówno źródła archiwalne (często wykorzystane po raz pierwszy), jak również źródła drukowane. Interpretacja zebranego materiału nie pozostawia nic do zarzutu i świadczy o dobrym przygotowaniu warsztatowym piszącego.