Polskie szyfry 1919-1945

Praca oparta jest przede wszystkim na źródłach drukiem dotąd niewydanych, ale już dostępnych w internecie, choć nadal w znacznej części niełatwych do wyselekcjonowania: na syntetycznych opracowaniach zespołów TICOM oraz na zeznaniach dowódców i pracowników niemieckiego radiowywiadu. Uwzględnione zostały dokumenty RSS, brytyjskiej sekcji kontrolującej łączność radiową aliantów. Cytowane w tekście fragmenty dokumentów K. Leszczyński przedstawia we własnym profesjonalnym przekładzie. Wykorzystane zostały przez niego również materiały z archiwów PISM i IJP w Londynie. Autor analizuje szczegółowo fragmenty opracowania szefa niemieckiego radiowywiadu gen. Alberta Prauna dotyczące czytania polskich szyfrów, jak też zeznania na ich temat Wilhelma Fennera z OKW/Chi, konfrontując je z dokumentami strony polskiej. Obszernie rozważa problem szyfrów wojskowych we wrześniu 1939 r., rządu emigracyjnego i władz wojskowych w okresie paryskim i londyńskim. W związku z łącznością z krajem K. Leszczyński porusza problem kurierów i komunikacji radiowej. Ważną częścią publikacji są bardzo liczne załączniki, w których czytelnik znajdzie przede wszystkim wiele biogramów oficerów, techników i pracowników cywilnych przedwojennego Biura Szyfrów, jak też osób pracujących na rzecz Sztabu Naczelnego Wodza, w łączności AK czy NSZ w okresie II wojny. (ze wstępu)