Syn będzie Lech... Asymilacja Żydów w Polsce międzywojennej

W XIX wieku, w epoce zaborów, odchodzący od swej religii i tradycyjnych obyczajów Żydzi decydowali się na asymilację do polskości, dążyli do tego, by dorównać patriotyzmem Polakom z dziada pradziada. Ruch asymilacyjny osłabł na początku XX wieku. Przyczyny były złożone. Pierwszą z nich był wzrost polskiego nacjonalizmu, nieakceptującego Żydów jako członków narodu polskiego. Druga przyczyna, to pojawienie się nacjonalizmu żydowskiego, a wraz z nim przekonania, że odrębność narodową należy zachować bez względu na to, czy trwa się przy religii przodków. Ruch asymilacyjny przeminął - ale żyli ludzie, którzy raz zostawszy Polakami, już nimi pozostali, nie bacząc na ataki polskich antysemitów. Dołączyli do nich nowi, przeważnie asymilujący się niejako odruchowo. Każda rodzina przechodziła odrębną drogę, musiała sama zadecydować, co z żydowskiego dziedzictwa odrzucić, a które elementy polskości przyjąć. O życiu codziennym tych ludzi, o ich problemach i samoświadomości, stosunku do religii, o językach, w jakich mówili i szkołach, do których uczęszczali pisze w swej książce Anna Landau-Czajka.