Pokój bez widoku na morze czyli rzecz o Ośrodku Odosobnienia w Darłówku

Utworzenie Ośrodka Odosobnienia okryte było początkowo całkowitą tajemnicą. Internowanych przewożono późną nocą, a w mieście wyłączano światło, tak aby nikt nie mógł dostrzec, co dzieje się na skraju Darłówka. Ośrodek zmilitaryzowano, wprowadzono obostrzenia, nie można się było do niego zbliżyć. Do pilnowania internowanych wybrano najlepszych funkcjonariuszy, a tych, którzy nie sprawdzili się, szybko zamieniano. Autor szczegółowo opisuje utworzenie Ośrodka Odosobnienia w Darłówku w 1982 r., prezentuje jego kadrę kierowniczą i personel, panujące w nim warunki, rodzaje stosowanych kar dyscyplinarnych. Przede wszystkim jednak poznajemy działalność ośrodka z punktu widzenia internowanych. W aneksie zestawiono listę 393 osób przetrzymywanych w Darłówku. Znajdziemy wśród nich profesora UŁ Stefana Amsderdamskiego, zegarmistrza Władysława Andruszko, studentkę Bożenę Banach, poetę Jacka Bierezina, Andrzeja Czumę, Bronisława Geremka, Stefana Niesiołowskiego i wielu innych.