Żywi we wspomnieniach

Przedmiotem pracy jest stosunek do śmierci i doświadczanie śmierci, uwarunkowane kulturą i religijnością, wśród Polaków zesłanych w głąb ZSRR w latach 1940 i 1941. Autorka, analizując bogaty materiał źródłowy, charakteryzuje szczególny moment w Polskiej historii z właściwymi mu deportacjami, nieludzkimi warunkami transportu, pobytem wywiezionej ludności we wrogim kraju, tragicznymi warunkami bytowania na zsyłce. Dzięki temu może pokusić się o wskazanie przyczyn wysokiej śmiertelności wśród zesłanych, pokazać dehumanizację i desakralizację śmierci i rytuału pogrzebowego. Szczególnie wyraziste jest ukazanie postaw ludzkich w tych ekstremalnych warunkach. Jak podkreślił jeden z recenzentów pracy, "z dużym obiektywizmem i psychologicznym znawstwem określiła różne typy zachowań zesłańców w obliczu zagrożenia ich życia, wobec gaśnięcia życia i śmierci najbliższych i beznadziejnej przyszłości."