Obywatele polscy w obozie NKWD MWD ZSRR nr 178-454 w Riazaniu w latach 1944-1947

Polska padła ofiarą ZSRR już na początku II wojny światowej. Aneksja wschodnich ziem RP, deportacje ludności tych obszarów w głąb Związku Radzieckiego oraz wymordowanie polskich jeńców wojennych, stanowiły tragiczny początek nowego oblicza stosunków polsko-radzieckich. Polityka J. Stalina wobec Polski osiągnęła swój kulminacyjny zwrot w latach 1944-1945, kiedy przy pomocy w pełni serwilistycznych wobec siebie komunistów, rozpoczął on okres podporządkowywania państwa polskiego i jego uzależniania od ZSRR. Polska stała się wówczas jednym z wielu państw, gdzie siłą i przy pomocy radzieckich organów bezpieczeństwa narzucono nowy system, odzwierciedlający w swej podstawie najważniejsze cechy systemu radzieckiego, a więc strach, terror i represje, przeprowadzane w imię swoiście pojmowanego interesu państwa. W obrębie zainteresowań autorki niniejszej pracy znalazły się kwestie struktury i organizacji obozu, system ochrony i inwigilacji więźniów, organizacja obozowej pracy, warunki bytowe, działalność kulturalna. Wiele uwagi poświęciła również relacjom osobistym między więźniami oraz komendanturą obozu, nastrojom politycznym, tajnym organizacjom, buntom, postawom prokomunistycznym. Opisane zostały także problemy związane z prowadzeniem śledztwa, aresztowaniami, karami oraz charakterystyczne cechy obozu, w którym przebywała znaczna liczba oficerów AK oraz cywilnych funkcjonariuszy Polskiego Państwa Podziemnego.