Instrukcje pracy kontrwywiadowczej Wojskowej Służby Wewnętrznej wraz z instrukcjami prowadzenia dokumentacji i ewidencji (1957-1

Opracowana przez Bartosza Kapuściaka książka ukazuje się jako drugi tom krakowskiej serii „Normatywy aparatu represji”. Stanowi ona pierwszy całościowy zbiór dokumentów – rozkazów, zarządzeń, instrukcji i wytycznych – regulujących pracę wojskowego kontrwywiadu komunistycznej Polski. W poprzedzającym zgromadzone dokumenty wstępie autor szczegółowo opisuje strukturę WSW, przedstawia sylwetki jej szefów oraz charakteryzuje poszczególne elementy pracy operacyjnej tej służby: tajnych współpracowników, nieoficjalnych pracowników i współpracowników nierejestrowanych, miejsca spotkań ze współpracownikami i materiały operacyjne, ewidencję i archiwum WSW. Część instrukcji opatrzona jest ilustracjami wprowadzanych druków dokumentacji i ewidencji. W książce zawarto też tabele podsumowujące okres funkcjonowania poszczególnych normatywów oraz słownik pojęć stosowanych w kontrwywiadzie wojskowym, różniących się od terminologii cywilnego aparatu represji. Z recenzji: Zbiór dokumentów przygotowany do druku przez Bartosza Kapuściaka dotyczy wciąż mało znanej problematyki organizacji i działalności Wojskowej Służby Wewnętrznej, która w latach 1957–1990 była organem kontrwywiadu wojskowego i spadkobierczynią zbrodniczego Głównego Zarządu Informacji. Praca ta mogła powstać w wyniku stosunkowo niedawnego odtajnienia materiałów tej służby – części z nich dopiero na przełomie lat 2008–2009. W związku z tym z uznaniem należy przyjąć inicjatywę wydania instrukcji o prowadzeniu pracy kontrwywiadowczej, dokumentacji oraz ewidencji Wojskowej Służby Wewnętrznej, bowiem są one niezbędne do poznania metod pracy peerelowskiego kontrwywiadu wojskowego i wypełniają poważną lukę naukową. Stanowią też – co należy podkreślić – uzupełnienie wydanych wcześniej instrukcji operacyjnych aparatu bezpieczeństwa z lar 1945–1989, rozszerzając znacznie tym samym naszą wiedzę na temat funkcjonowania służb specjalnych Polski ludowej. dr hab. Piotr Kołakowski