Okoń

Bohater książki - Mirosław Okoński to m.in.: trzykrotny mistrz Polski z Lechem Poznań, do którego trafił ze swojego pierwszego klubu – Gwardii Koszalin; czterokrotny zdobywca Pucharu Polski (z Legią Warszawa oraz z Lechem Poznań); król strzelców ekstraklasy z 1983 roku; najlepszy cudzoziemiec Bundesligi i drugi piłkarz sezonu 1986/1987; w reprezentacji Polski... bez sukcesów. Te informacje nie powiedzą nam jednak wszystkiego o „Okoniu” czy „Mundku”, jak nazywano go w Polsce, nie przybliżą także osoby, na którą Niemcy mówili „Oko”, gdy grał w Hamburgerze SV. Okoński jest bowiem legendą, jest rodzajem mitu, którym Poznań karmi się do dziś. To człowiek z całusem losu na czole, obdarowany niebywałym talentem. Jest przykładem na to, że również w Polsce może urodzić się piłkarski geniusz. Postać nie z tej ziemi, do dziś otaczana czcią przez kibiców Kolejorza, a jednocześnie utracjusz, hulaka i birbant. Mężczyzna z krwi i kości, o którym – przy najszczerszych chęciach – nie da się napisać hagiografii.