Duch narodu

Monografia jest próbą ukazania przejawów polityki represji centralnych władz państwowych oraz jej realizacji przez organa administracji wobec działalności patriotyczno-religijnej Kościoła katolickiego w Polsce w latach 1945-1970. Celem pracy jest również przedstawienie dynamiki i zmian jakościowych w polityce państwa wobec Kościoła, rozumianego przede wszystkim jako wspólnota wiernych. W pierwszym rozdziale przedstawiono troskę episkopatu Polski o kształcenie kadr duchownych (Katolicki Uniwersytet Lubelski, Wyższe Seminaria Duchowne, Niższe Seminaria Duchowne). Ukazano metody walki władz państwowych z tą dziedziną pracy duszpasterskiej. Rozdział drugi ukazuje politykę laicyzacji placówek szkolnych przez usuwanie nauczania religii ze szkół oraz symboli religijnych. Kolejne dwa rozdziały dotyczą metod i skutków ograniczania przez władze państwowe masowych form wyrażania przekonań religijnych w postaci udziału w procesjach Bożego Ciała i w pielgrzymowaniu do miejsc kultu.