Jako dowód i wyraz przyjaźni

Pałac Kultury i Nauki jest pod każdym względem "naj". Gdy go otwarto 60 lat temu, był najwyższym budynkiem w Polsce. I ze swoimi 230 metrami - licząc do szczytu iglicy - wciąż dzierży palmę pierwszeństwa wśród polskich drapaczy chmur. Jego pojawienie się w środku miasta zmieniło Warszawę. Pałac zdominował ścisłe centrum, zagarniając dla siebie fragment Śródmieścia, wypełniony kiedyś gęsto miejską zabudową. Zbudowany w ciągu trzech lat jako "dar narodu radzieckiego dla narodu polskiego", według projektu Lwa Rudniewa, już w 1953 roku, dwa dni po śmierci Józefa Stalina otrzymał jego imię. Pałac Kultury i Nauki przez lata był obiektem żartów, jego architektura i pochodzenie budziły silne kontrowersje. Niniejsza publikacja zawiera kilkadziesiąt tekstów o Pałacu z okresu obejmującego ponad sześćdziesiąt lat jego istnienia: od Symbolu przyjaźni i pokoju, Dumy, siły, radości, przez Tort z piaskowca, Kamienny kwiat, po Obronę Sali Kongresowej i Duchy w Pałacu. To historia niekończącej się dyskusji, czym Pałac Kultury i Nauki był, jest i będzie.