Zameldować, gdzie należy…

Wstęp Panowie, ktokolwiek z nas przeżyje, pamiętajcie, aby o tym, co tu widzieliście, zameldować gdzie należy... – taką myśl wyraził w Rawiczu jeden ze współwięźniów Stanisława Wiącka. Może słowa te stały się nakazem i dlatego Stanisław Wiącek utrwalił w pamiętniku swe przeżycia. Zapisał wspomnienia, by pozostawić ślad. Jego pamiętnik to okazała księga, oprawna w popielatą twardą okładkę, z tytułem wytłoczonym złotymi literami. Był spisywany w latach 1974-1979, czyli autor miał wówczas około sześćdziesięciu lat. Wiącek w swoich wspomnieniach nie przestrzegał chronologicznej kolejności zdarzeń. Wystąpiły też powtórzenia podawanych wiadomości. Pamiętnik zawiera przede wszystkim wiadomości o kolejach życia samego autora, ale również o jego rodzinie. Relację uzupełniają kopie różnych dokumentów oraz suplement napisany przez braci – Antoniego Wiącka i ks. dra Jana Wiącka.