Rewolucja społeczna czy dzika przebudowa?

Własność jako przedmiot dociekań naukowych interesuje przedstawicieli wielu dyscyplin: filozofów, historyków, ekonomistów, prawników, socjologów, teologów, politologów, antropologów kultury czy psychologów społecznych. Chociażby wstępne sporządzenie podstawowej literatury wydaje się poważnym zadaniem. W dziejach Polski bez trudu wskazać można okresy, w których toczono ożywione dyskusje na temat własności. Jednak trudno o bardziej brzemienny w skutki program społeczno-gospodarczy od tego, który realizowały władze komunistyczne w Polsce po 1944 r. (…) W latach 1944–1956 pod pretekstem przeprowadzenia reform gospodarczych dokonano zmiany struktury społecznej, ale także stylu życia i mentalności. Uruchamiając w Polsce socjalistyczne mechanizmy gospodarcze, deprecjonowano własność prywatną, osłabiano indywidualizm, inicjatywę, naturalną dla człowieka potrzebę działania, eksperymentowania, ulepszania. Zmarginalizowano także w ten sposób ważny mechanizm różnicujący i hierarchizujący jednostki.