Trudny spadek dysydentów III Rzeszy w Republice Federalnej Niemiec

W ostatnich latach powstało w Niemczech wiele prac historycznych, które zwracają uwagę na dominująca rolę dawnych elit hitlerowskich w różnych obszarach życia Republiki Federalnej. Mówi się o tym zjawisku z zawstydzeniem, ale przyjmuje się, że nie miało ono wpływu na rozwój sytuacji politycznej w Republice Federalnej. W książce „Trudny spadek dysydentów III Rzeszy w Republice Federalnej Niemiec” podjąłem trud udowodnienia, że teza ta nie jest prawdziwa, a za przykład posłużyły mi właśnie powojenne losy dysydentów III Rzeszy. Byli to ludzie, którzy w trudnych latach hitleryzmu zachowali niezależność myślenia i często podejmowali świadomie ryzyko czynnego przeciwstawienia się reżimowi. Wielu z nich na podstawie politycznych wyroków zostało wymordowanych. Po 1945 czyny dysydentów uznane zostały paradoksalnie za kryminalne, a konsekwencje hitlerowskich wyroków ponosić musiały przez kilkadziesiąt lat rodziny zamordowanych ofiar. Prawo niemieckie stanowiło bowiem, że osoby skazane prawomocnymi wyrokami mają dalece ograniczone prawa do świadczeń socjalnych. Przez 59 lat rehabilitowano w niemieckim Bundestagu kolejne grupy dysydentów III Rzeszy. Do 2009 roku zwlekano z uchyleniem bodaj najbardziej politycznych wyroków hitlerowskich, jakimi były kary za „zdradę wojny”. Za czyn ten karano wyłącznie śmiercią, a w większości wypadków polegał on na geście elementarnej pomocy prześladowanym, czy jakichkolwiek przejawach politycznej niezależności. Sebastian Fikus