Wojny Bushów

W ciągu ostatnich 30 lat jedyne działania zbrojne na pełną skalę Stany Zjednoczone rozpoczęły za kadencji dwóch Bushów - ojca i syna. Historyk Stephen Tanner przedstawia cztery zasadnicze konflikty zbrojne zapoczątkowane przez obu Bushów. Rozpoczyna od inwazji na Panamę i wojny w Zatoce Perskiej. W obu tych kampaniach Amerykanie użyli przeważających sił i doskonale dostosowali możliwości zbrojne do celów geopolitycznych, odnosząc zdecydowane zwycięstwa. Bush ojciec zapewnił USA pozycję światowego przywództwa nie tylko pod względem militarnym, lecz także moralnym. Przyczynił się również do bezkonfliktowego rozpadu ZSRR, co być może należy uznać za największy triumf jego prezydentury. Według Tannera Bush syn nie przejął cech ojca. Autor krytykuje wojnę w Afganistanie. Bush twierdzi wprawdzie, że odniósł w niej zwycięstwo, ale jednocześnie pozwolił, by zbiegli przywódcy talibów. Tanner analizuje długie przygotowania do inwazji na Irak. Uważa, że Amerykanie utracili szacunek społeczności światowej, wdając się w wojnę, niemającą związku z atakami terrorystycznymi z 11 września. Ujawnia też propagandowe zabiegi potęgujące lęk przed irackimi zasobami broni masowego rażenia, a potem towarzyszące inwazji i okupacji. Jego zdaniem Bush syn powinien się przyjrzeć czasom, kiedy jego ojciec doskonale prowadził zagraniczną politykę USA i kierował się amerykańskimi zasadami.