Kamienie też czasem płaczą

Autor wspomina lata swojego dzieciństwa i młodości, naznaczone wojennymi cierpieniami. Opowiada o swoich najbliższych, o patriotycznym wychowaniu, jakie otrzymał, o cierpieniu ludzi, których rodziny umarły pod gruzami Warszawy. Również samego autora spotkało nieszczęście - podczas powstania zginęła jego matka i brat. Śmierć ponieśli również jego koledzy i koleżanki. Żórawski przywołuje również wspomnienia z niemieckich bombardowań, podczas których ukrywał się w piwnicach. Opowiada, jak po niemal każdym z takich nalotów wśród jego sąsiadów padały pytania: gdzie spadły bomby, co zburzyły, czy kogoś zasypało, czy są zabici. Swoją opowieść kończy pytaniem, które postawił sobie już po zakończeniu wojny: "Dokąd będziesz podążał młody człowieku?"