Wbrew losowi. Z partyzantki i tułaczki 1939–1945

Zdawać by się mogło, że po upływie siedemdziesięciu pięciu lat, które dzielą nas od wybuchu drugiej wojny światowej oraz siedemdziesięciu lat od kulminacji bojowych działań polskiej armii podziemnej, nie powinniśmy spodziewać się nowych, niebanalnych, a przy tym niezwykle interesujących wspomnień. Wbrew pozorom udaje się takie odnaleźć. Książka Mieczysława Marcinkowskiego nakreśla wyrazisty obraz zmagania się z losem - opresją, głodem, chorobą i rozpaczą, oraz dogłębnie ilustruje odporność ludzkiej duszy. Siła narodowej dumy autora i jego śmiałość prowadzą do zaangażowania w podziemny polski ruch konspiracyjny. Woli on być w sercu bitwy niż na peryferiach wojny. Jego odyseja jest symbolem rytuału przejścia z chłopięctwa do męskości; jego potyczki są przede wszystkim zmaganiami wewnętrznymi - sprawdzianami osobistej odwagi i siły.