Pożegnanie z kawalerią

Książka "Pożegnanie z kawalerią" Stanisława Radomyskiego ma charakter wspomnień z okresu ośmiu lat, które autor, jako żołnierz przeżył najpierw w mundurze ułana, następnie oficera AK, instruktora ds. szkolenia i Komendanta Zastępczego Kursu Podchorążych, a wreszcie oficera kawalerii Ludowego Wojska Polskiego. Wspomnienia te dotyczą głównie służby w przedwojennej kawalerii, działań wojennych we wrześniu 1939 r., w których brał udział jako dowódca plutonu konnego, pracy w konspiracji w AK na dość znaczącym stanowisku i ze służby w powojennej kawalerii. Mogą być one traktowane przez Czytelnika jako historia jeszcze jednego z pokolenia Kolumbów, wychowanego w tradycjach walk niepodległościowych lat 1914-1920, którego wyszkolił i zahartował Grudziądz, a samodzielność, odwagę i nieugiętość w działaniu oraz poczucie odpowiedzialności za podwładnych wpoił mu wrzesień 1939 r.