Duszpasterstwo polskie na Wileńszczyźnie w okresie sowieckim (1944–1990)

Autorce udało się pokazać główne metody działań ateistycznych władz sowieckich wobec katolików polskich. Zwróciła też uwagę na wzajemną nieufność w relacjach polsko-litewskich, ciągnącą się przez cały czas prześladowań. Pokazała również chronologię antykatolickiej polityki władz, która cechowała się raz natężeniem, a raz liberalizacją. Z recenzji dr. hab. Mieczysława Ryby SPIS TREŚCI Wstęp Sytuacja na Wileńszczyźnie przed 1944 r. Dwudziestolecie międzywojenne Wileńszczyzna w czasie wojny Duchowieństwo i stosunki polsko-litewskie w przededniu zakończenia wojny Kościoł katolicki w Litewskiej Socjalistycznej Republice Sowieckiej Sytuacja społeczno-polityczna kraju Metody walki z Kościołem w okresie stalinowskim Kościoł po 1953 r. Odrodzenie religijne Wileńszczyzna i ludność polska Represje i przesiedlenie ludności polskiej Stosunek władz do duchowieństwa Ewakuacja Represje karne Polityka wobec zakonów i zgromadzeń Zamknięcie Wileńskiego Seminarium Duchownego i dalsze sposoby kształcenia księży Praca duszpasterska Formy duszpasterstwa Początki duszpasterstwa w warunkach powojennych Życie religijne parafii Działalność zakonnic w ukryciu Zaangażowanie ludzi świeckich Katechizacja i wychowanie młodzieży Miejsca kultu i pielgrzymek Rola Kościoła w zachowaniu polskości. Autorytet księdza Polaka