Ludowy fenomen Zamojszczyzny

„Otóż pewnego zimowego i mroźnego dnia rozeszła się w Warszawie wieść, że na Dworcu Wschodnim na Pradze stoją dwa opieczętowane wagony z dziećmi z Zamojszczyzny, deportowanymi w nieznanym kierunku. Wzburzenie, jakie ogarnęło wówczas miasto, przeszło wszystko, co dotychczas potrząsało Warszawą. Ludzie biedni i bogaci, z Woli, Śródmieścia czy Starówki, przekupki, robotnicy, inteligenci porzucili domy i warsztaty pracy i popędzili za Wisłę z przekleństwami i łzami, chcąc dzieci oswobodzić i przygarnąć. Oszołomiona straż dworcowa ustąpiła przed wielotysięcznym tłumem […] Była to jedyna chwila w latach 1939-1943, gdy Niemców ogarnęła panika i coś jakby wstyd. Ludzie umundurowani, także i patrole policyjne zniknęły z ulic miasta. W wyjaśnieniach publicznych pojawił się ton łagodnej perswazji i apelów do rozumu, aby się nie dać powodować mylnym pogłoskom”. Ferdynand Goetel, Czasy wojny, Londyn 1955, s. 85-86. Spis treści Wstęp… Przed burzą… Bataliony Chłopskie – chłopska armia Polskiego Państwa Podziemnego… Oddziały bojowe BCh… Powstanie Zamojskie… Akcja ratowania dzieci… Akcja pomocy prześladowanym przez Ukraińców i Niemców… Chłopi i ludowcy w obronie ludności żydowskiej… Ludność Zamojszczyzny w akcji pomocy jeńcom radzieckim… Walka cywilna chłopów i ludowców na Zamojszczyźnie… Zakończenie… Literatura (wybór)… Indeks osób… Ilustracje