Męczeństwo i pamięć

W latach II wojny światowej i okupacji naród polski poniósł olbrzymie straty ludzkie i materialne. Działania okupantów, prześladowania i eksterminacja ugodziły wszystkie środowiska społeczeństwa polskiego. Bilans strat ludności wiejskiej był szczególnie krwawy. Druga rzeczpospolita była wówczas wśród państw europejskich średniej wielkości krajem rolniczym, w którym 70% ludności zamieszkiwało na wsi. Wojna totalna nie była nowością, ale rozmiary ostatniej stanowiły całkowite zaskoczenie dla współczesnej cywilizacji. Wszystkie dziedziny życia w okupowanym kraju zostały podporządkowane zaborczym planom okupantów. Dotyczyło to zarówno gospodarki, jak i siły roboczej. Okupacja niemiecka i sowiecka nie były tylko przejściowym utrudnieniem życia dla Polaków. Polityka zarówno niemiecka i sowiecka na ziemiach polskich zawierała długofalowe działania zmierzające do wyniszczenia, wręcz unicestwienia narodu polskiego. Ziemie polskie zajęte przez Wehrmacht we wrześniu 1939r. uznane zostały przez Niemców za trwałą zdobycz wojenną i traktowane jako obszar, na którym realizować miano dalekosiężne plany polityczne tysiącletniej Rzeszy. Okupowane ziemie były miejscem wyzysku ekonomicznego i bezprzykładnej grabieży, która przyczyniła się do zapaści cywilizacyjnej kraju na wiele lat(…). fragment z Przedmowy J. Gmitruk