Wilki i owce. Moje Żubracze

Anna Paulina Filipiak, ps. Raczek, ur. 30 czerwca 1913 r. w Żubraczem, córka Michała Woźnicy i Bronisławy z Kulińskich, żona Janka, ps. Janek, ur. 22 grudnia 1908 r., syna Wojciecha. Od pierwszych dni wybuchu wojny w 1939 r. „Janek” przeprowadzał najkrótszą drogą na Węgry polską elitę polityczną i wojskową oraz członków rządu. Niebezpieczne to było zajęcie – pod bokiem Niemców i Ukraińców. Po denuncjacji w styczniu 1940 r., kiedy Janek wraz z ostatnią przez siebie prowadzoną grupą musiał opuścić kraj, Paulina pod wpływem pani Jadwigi Kociatkiewicz - właścicielki dworu, gdzie znajdował się punkt przerzutowy kurierów, włączyła się do pracy w organizacji AK. Ziemio bieszczadzka, ziemio moja rodzinna – Matko! Widzę skrwawione twoje serce, oczy pełne bólu, gdy milcząc, patrzyłaś na swoje dzieci ginące u twych kolan. Tuliłaś je cicha i zbolała, owładnięta bestią. Teraz mnie wołasz, słyszę twój zew. Wracam więc jak córka marnotrawna spłacić ci dług wdzięczności. (fragment „Wstępu”) ---------------------------------------- Ta historia wydarzyła się naprawdę w Bieszczadach w połowie wieku XX. Wówczas okolice Żubraczego, Cisnej i Baligrodu spowijał mrok wojennych wydarzeń. W takim momencie przyszło żyć bohaterce tej książki, Annie Paulinie, kobiecie niezłomnej, której niestraszni byli okupanci, bandyci, która nie uginała się pod rozkazem godzącym w jej sumienie. Ryzykowała wiele, by przetrwać, ochronić swoich najbliższych i swój dobytek. Jej największą bronią był spryt i odwaga, a wyznawanymi wartościami: Ojczyzna, honor i przyjaźń.