Podlaska Brygada Kawalerii w kampanii 1939 r.

Niniejsza książka poświęcona jest odtworzeniu pełnego szlaku bojowego Podlaskiej BK w kontekście działań Wojska Polskiego i jego przeciwników. Rozpoczyna ją opis postawionych jej zadań, proces wzmacniania oddziałów wiosną 1939 r. oraz ukazanie realiów mobilizacji alarmowej z końca sierpnia. Analiza danych wskazuje, że Podlaska BK – choć należała do najdłużej funkcjonujących taktycznych Wojska Polskiego w kampanii 1939 r. – przetrwała głównie z powodu stosunkowo niskiego zaangażowania w walkach. W ciągu 35 dni stoczyła ledwie trzy boje całością sił, kolejne cztery siłą pojedynczego pułku. Trzeba przyznać, że to niewiele, a i te osiągnięcia bojowe nie niosły ciężaru gatunkowego, jakiego można by oczekiwać od związku taktycznego. Ponadto w początkowym okresie kampanii, gdy funkcjonowała zgodnie z etatowymi służbami i własnym zaopatrzeniem, jej możliwości manewrowe w niewielkim stopniu przekraczały możliwości innych rodzajów broni. Wysokie zdolności marszowe uzyskała w drugiej części kampanii, gdy została pozbawiona własnego zaplecza. Podlaska BK to przede wszystkim ludzie. Przemożny wpływ na brygadę odgrywał jej dowódca, gen. Ludwik Kmicic-Skrzyński, niewątpliwie dostarczający dowodów własnego męstwa, acz preferujący doraźny styl dowodzenia, marginalizujący rolę sztabu. Między innymi na tym tle wybuchały spory kompetencyjne, których niekorzystnych śladów można się doszukiwać w niejednym działaniu brygady.