Warszawa 1939

Obrona Warszawy we wrześniu 1939 roku stanowiła swoisty fenomen w polskim wysiłku militarnym w wojnie z Niemcami. Była wielką improwizacją, tworzona początkowo z oddziałów nieliniowych z dużym udziałem ochotników, w końcowym etapie rozrosła się do załogi liczącej około 100 tys. żołnierzy, chociaż w dalszym ciągu przeważał element wojska nieliniowego, oddziałów i pododdziałów wcześniej rozbitych w polu, sfrustrowanych i zdemoralizowanych. Motywująco na morale tych wojsk wpływała postawa cywilnych mieszkańców miasta, których uosobieniem był legendarny prezydent Stefan Starzyński. W czasie analizowanych walk najwięcej strat osobowych doznała ludność cywilna stolicy. Autor książki w poszczególnych rozdziałach, wydzielonych problemowo, przedstawia główne zagadnienia obrony stolicy we wrześniu 1939 r. Dominuje wprawdzie opis działań militarnych (niemiecki i polski plan wojny, koncepcje obrony stolicy, sytuacja militarna na podejściach do Warszawy, walka o niebo na stolicą, walki na Ochocie, Woli i Mokotowie, wypad grupy Okulickiego, okrążenie miasta), ale znalazły się też fragmenty poświęcone postawom ludności cywilnej i jej wkładu w obronę miasta.