Piśmiennictwo zakonne w dobie staropolskiej

Piśmiennictwo zakonne doby staropolskiej, czyli począwszy od średniowiecza aż do kresu baroku, zwraca uwagę znacznym zróżnicowaniem, wielonurtowością, jak też interdyscyplinarnością. U genezy niniejszego wieloautorskiego tomu monograficznego znajduje się konferencja pod tym samym tytułem, która odbyła się w Łodzi w dniach 4-6 listopada 2010 roku. Referenci, którzy wzięli w niej udział reprezentowali róże obszary humanistyki. Znaleźli się wśród nich historycy, bibliolodzy, historycy drukarstwa, badacze dawnych dokumentów, ponadto specjalista w zakresie związków filozofii i literatury dawnej. Poszczególne artykuły dotyczą kolejnych okresów historycznych, od średniowiecza, przez XVI i XVII wiek, aż do XVIII wieku. Autorzy zajęli się działalnością przedstawicieli następujących zgromadzeń zakonnych: franciszkanów, kanoników regularnych, cystersów, dominikanów, norbertanek, klarysek, benedyktynek, bazylianów, pijarów oraz jezuitów