Doświadczenie Zagłady w literaturze polskiej 1947-1991

Autorka odtwarza proces kształtowania się szkolnego kanonu tekstów o Zagładzie. Podstawę rekonstrukcji stanowią listy lektur dla szkoły podstawowej i średniej, obowiązujące w Polsce w latach 1947-1991, programy nauczania dla tych typów szkół, podręczniki szkolne, poradniki metodyczne, a także teksty krytyczne, opracowania, monografie oraz recenzje zamieszczane w opiniotwórczych czasopismach. Wedle autorki książki do roku 1991 nie można mówić o istnieniu w Polsce korpusu tekstów o znaczeniu kanonicznym podejmujących temat Zagłady. Uformowanie się tak rozumianego kanonu uniemożliwił brak dystansu czasowego wobec wydarzeń, jakie złożyły się na Zagładę, przede wszystkim jednak decyzje oświatowe, czynniki natury politycznej, społecznej, socjo-literackiej, a także sposób myślenia o KL Auschwitz-Birkenau jako o obozie koncentracyjnym (bez określania, że był to również obóz zagłady) oraz oficjalne ujęcia ofiar obozu (uniwersalizujące, narodowościowe, narodowo-państwowe).