W pancerzu przez wieki

Od najdawniejszych czasów wojenna praktyka narzucała uczestnikom walk zarówno konieczność rażenia przeciwnika, jak i chronienia się przed jego ciosami i pociskami. Stąd brały się niezliczone pomysły na stworzenie osłon, które dawałyby skuteczne zabezpieczenie przed niszczącą siłą broni zaczepnej. Poza wszelkiego rodzaju warownymi budowlami stałymi czy polowymi, najlepszym rozwiązaniem w tym zakresie okazały się ruchome elementy indywidualnego wyposażenia, które określa się mianem uzbrojenia ochronnego. Skonstruowane najczęściej, choć nie wyłącznie, z metalu, niekiedy okrywały walczących „od stóp do głów”, czasem zaś osłaniały tylko wybrane partie ciała, szczególnie narażone na urazy. Na tom składają się 23 artykuły napisane przez badaczy z 13 ośrodków naukowych. Przygotowane przez nich teksty obejmują problematykę niezwykle rozległą pod względem czasowym i przestrzennym - od epoki żelaza po współczesność, odnoszącą się zarówno do obszarów Polski, jak i innych części Europy. Wspólnym mianownikiem tych prac jest skupienie autorów uwagi na obecności i znaczeniu uzbrojenia ochronnego w wybranych przez nich wycinkach dziejów wojskowości polskiej bądź powszechnej.