Przerwane dzieciństwo

"Miałam wielkie szczęście, że urodziłam się w szanującej się rodzinie katolickiej, rodzinie wiernej Bogu i Ojczyźnie. I ta właśnie wiara, i wielokrotnie zaznana przez nas opieka Boska tam, na Syberii, na tej „ziemi nieludzkiej”, ale jednocześnie świę¬tej, bo przesiąkniętej krwią i łzami męczenników – zesłańców, w cudowny sposób pozwoliła nam przetrwać. Moje doświadczenie syberyjskie było doświadczeniem dziecka. Gdy nas wywieziono, miałam zaledwie sześć lat, a gdy wróciłam do Polski – jedenaście. Ktoś może powiedzieć, że to, co napisałam, to czysta fantazja. Moje wspomnienia z lat na Syberii nie są fantazją, to trudne do przyjęcia fakty. Ciężkie przeżycia wyryły w mojej pamięci tak głęboki ślad, że stoją przede mną jak żywe. W duszy małego dziecka odbiły się jak na taśmie filmowej. Mimo mojego pogodnego usposobienia nie jestem w stanie wymazać tych przeżyć z mojej pamięci. One są we mnie. Tkwią w mojej świadomości i będą ze mną do końca moich dni. Tych przeżyć nie jest w stanie zatrzeć nawet czas. Zdarzenia, które przedstawiam, są autentyczne". Maria Padzińska, fragment Wstępu