Kapliczki na Ziemi Łosickiej

Jest to kolejna publikacja autora dotycząca ziemi łosickiej. Ta dotyczy małej architektury sakralnej – kapliczek. Stawiano je w całej Polsce od dawna. Są wszędzie: w miastach, we wsiach, w ciszy leśnych duktów, na polach, na łąkach, na skrzyżowaniach dróg i rozdrożach, w przydomowych ogrodach, nad rzeczkami i strumieniami. Jedne skromne, proste, inne rozbudowane, kolorowe. Fundatorami przydrożnych kapliczek były lokalne społeczności, parafie, rodziny szlacheckie i chłopskie. Różne były powody, że we wsi bądź okolicy pojawiała się kapliczka. Często były hołdem dziękczynnym za łaski, za cudowne wyzdrowienie, za pomyślność, szczęśliwy powrót z wojny, tułaczki czy zesłania, za uchronienie od kataklizmów - ognia, powodzi, wojny czy też pomoru. Od wieków kapliczki pełniły różne funkcje w życiu społeczności. Są znakiem wiary naszych przodków, świadkami historii tych ziem, świadectwem szczególnych wydarzeń. Są także elementem kultury i wierności tradycji. Przede wszystkim były i są miejscem spotkań modlitewnych. To przy nich odprawiano majówki, modlono się z różańcem, śpiewano pieśni religijne, ubierano ołtarz polowy obrzędu „poświęcenia pól”. Do kapliczki stojącej na skraju wsi odprowadzano w kondukcie osoby zmarłe.