Nacjonalizm świecki w Polsce

Jan Stachniuk reprezentował w Polsce typ nacjonalizmu świeckiego, który stał w głębokiej opozycji w stosunku do młodej generacji obozu narodowego ideowo wyartykułowanej po wydaniu przez Romana Dmowskiego w 1927 roku głośnego manifestu światopoglądowego, jakim była jedna z broszur programowych dla powstałego rok wcześniej Obozu Wielkiej Polski pt. "Kościół, Naród i Państwo". Głównym postulatem Stachniuka była lekceważona przez narodowców industrializacja Polski oparta na fundamencie nowej mentalności Polaka, zwróconej w kierunku dynamicznego opanowania sił przyrody i budowania potencjału zdolnego do przeciwstawienia się przede wszystkim Niemcom. Słusznie przewidywał, że po wojnie "Niemcy znów staną z kolan i staną się groźni". Na marginesie rozważań o filozofii cywilizacji i gospodarce, które były głównym przedmiotem jego zainteresowań, zarysował on także system władzy konieczny do realizacji wyartykułowanych przez niego wizji. Problem ten stanowi zasadniczą treść niniejszej książki.