Historia Wybrzeża Moskitów, Belize i Darién

Ameryka Łacińska wiąże się z cywilizacją iberyjską. W przeciwieństwie do wysp Morza Karaibskiego, które poddane były ostrej rywalizacji mocarstw europejskich, w kontynentalnej części Ameryki dominowali Hiszpanie i w ograniczonym stopniu Portugalczycy. Niewiele wiadomo o innych projektach kolonizacyjnych, w efekcie czego w powszechnej świadomości dominuje dość powierzchowny i niepełny obraz historii tego regionu świata. Tymczasem trzy kraje – Holandia, Francja i Wielka Brytania – rzuciły wyzwanie hiszpańskiemu imperium kolonialnego. Ostatnie z wymienionych państw przyjęło dwojaki model w swojej rywalizacji z Hiszpanią – okupacji terytorialnej na niezajętych wyspach karaibskich i ekspansji handlowej w kontynentalnej Ameryce. W prezentowanej pracy chciałbym się przyjrzeć więc historii trzech obszarów, które stały się przedmiotem brytyjskich przedsięwzięć handlowo-osadniczych: Darién, Wybrzeża Moskitów i Belize. Pierwszy eksperyment, dotyczący terytorium leżącego na obecnej granicy kolumbijsko-panamskiej był krótki i nieudany, ale odcisnął swoje piętno na lokalnej społeczności. Drugi obszar, rozciągający się na całym atlantyckim wybrzeżu współczesnej Nikaragui i części atlantyckiego wybrzeża Hondurasu, był związany z długim procesem współpracy Brytyjczyków z tubylczym Królestwem Miskito, który okresowo znajdował się pod ich protektoratem. Wreszcie trzeci projekt wiąże się z istnieniem dziś niepodległego państwa Belize, choć bardzo długo, aż do połowy XIX wieku, obszar ten nie był uznawany za oficjalną brytyjską kolonię.