Wyszehradzkie przymierze w świetle dyktatu pokojowego w Trianon

W roku ubiegłym, 2020, w setną rocznicę dyktatu pokojowego w wersalskim Trianon, napisałem historię tego dyktatu i dróg prowadzących do niego. Jednocześnie wyjaśniłem w przeciwieństwie do szeregu węgierskich historyków, iż nie Węgrzy jako naród są winni tej grabieży w sytuacji, kiedy przez stulecia broniąc siebie, równocześnie bronili razem z Polakami chrześcijańskiej Zachodniej Europy. Na skutek tego dwukrotnie utracili olbrzymią część swej własnej ludności, a jednocześnie, nie posiadając od XVI wieku własnej państwowości, nie mogli prowadzić odpowiedniej polityki ludnościowej. Będąc od końca XVII wieku całkowicie wchłonięci przez monarchię austriacką, stali się krajem wielonarodowościowym. a w nim mniejszością, terytorialnym łupem dla innych narodów. Taką wiedzę o Trianon, uważam, należałoby rozpowszechniać wśród ludności węgierskiej całej Niecki Karpackiej. Wiedza ta byłaby ważna i potrzebna, ponieważ twierdzenia o węgierskiej winie w przypadku Trianon są błędne, jeżeli nie bierze się pod uwagę historycznych praprzyczyn, które tu pokrótce wyszczególniłem. W analogiczny sposób nieprawdą był też socjalistyczny slogan: "Magyarország, Hitler utolsó csatlósa" (Węgry, ostatni sojusznik Hitlera), czy też slogan socliberalny "merjük kicsik lenni" (ośmielajmy się być mali), wprowadzające do psychiki społeczeństwa węgierskiego poczucie małości i nieprzydatności na wielkiej arenie światowej. Tymczasem Węgrzy byli i są narodem wyróżniającym się w świecie, narodem wielkim, ważnym, niezależnie od trianońskiej tragedii, wielkości terytorialnej czy liczby ludności. bierze się pod uwagę historycznych praprzyczyn, które tu pokrótce wyszczególniłem. (opis wydawcy)