Stanisław Łoś (1890-1974)

Prezentowana książka jest biografią Stanisława Łosia (1890–1974) ze szczególnym uwzględnieniem jego działalności w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jest ona jednocześnie odpowiedzią na pytanie o ścieżki prowadzące go na tę uczelnię oraz o inne ważne funkcje, które starożytnik pełnił w ciągu swego długiego i interesującego życia. W jego losach obecna jest także historia polskiego ziemiaństwa i lubelskiego środowiska historycznego. Pełnionymi przez profesora Łosia rolami można by obdzielić kilka osób: był ziemianinem gospodarującym wraz z żoną w podlubelskim majątku Niemce, dyplomatą odpowiedzialnym za stosunki polsko-niemieckie i polsko-ukraińskie, radcą prawnym zatrudnionym w Poselstwie polskim w Londynie, publicystą współpracującym z licznymi czasopismami, skupionym szczególnie na problemie stosunków polsko-ukraińskich w Galicji Wschodniej. Po odebraniu rodzinie majątku w 1944 r. na mocy reformy rolnej, Stanisław Łoś musiał rozpocząć swoje życie na nowo: zatrudnił się jako wykładowca historii starożytnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W książce, dzięki licznym kwerendom archiwalnym i bibliotecznym możliwe było dokładne odtworzenie jego kariery akademickiej oraz przedstawienie sylwetek najbliższych współpracowników i jedynego ucznia, Edwarda Zwolskiego. W tle biografii obecna jest więc historia KUL, a w szczególności Wydziału Nauk Humanistycznych, z lat 1944–1971.