Organizacje polonijne we Francji w departamentach Nord i Pas- de-Calais

Koniec XIX w. i początek XX w. cechowały się nową formą emigracji z ziem polskich – masową emigracją zarobkową, której kulminacja miała miejsce po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W tym czasie do Francji wyjechało z powodu ubóstwa ok. 622 000 prostych ludzi, rolników i robotników. Na północ Francji trafiło 207 000 osób. Właśnie tej konkretnej grupie polskich emigrantów i kolejnych generacji, w zagłębiu górniczym w departamentach Nord i Pas-de-Calais, ściśle określonej czasowo, terytorialnie, historycznie i kulturo poświęcona jest niniejsza książka. Owa emigracyjna zbiorowość została omówiona przez pryzmat społecznych organizacji powstałych na emigracji, które miały różny charakter i spełniały wielorakie funkcje. Podmiotem rozważań były stowarzyszenia polonijne o charakterze religijnym, koordynującym , społeczno-kulturalnym, oświatowym, folklorystycznym i sportowym, jak również ich działacze i liderzy. Starałem się spojrzeć na problem Polonii poprzez jej organizacje z szerszej perspektywy, analizując proces ciągłości, mechanizmy przeobrażeń na tle kontekstu historycznego oraz wkład Polonii z departamentów Nord i Pas- de-Calais do kultury regionu. Współczesny obraz społeczności polskiego pochodzenia na północy Francji jest rezultatem dynamicznych przeobrażeń politycznych i społeczno-kulturowych w ciągu ostatnich 100 lat, których geneza sięga początku XX w. Książka jest efektem wieloletnich badań terenowych, archiwalnych i źródłowych.