Krótkie prozy Jana Brzękowskiego (1903-1983) w świetle jego twórczości emigracyjnej

"Niewiele dotychczas napisano o prozie Jana Brzękowskiego, który w historii polskiej literatury najczęściej pojawia się w roli teoretyka i poety pierwszej Awangardy. Postrzega się go jako czarną owcę tej formacji, bliskiego współpracownika Tadeusza Peipera i zwrotniczanina, który w latach 30. XX wieku sformułował własny program teoretycznoliteracki i odciął się od postulatów Awangardy Krakowskiej. Ta optyka wpłynęła na krajową recepcję wszystkich jego dzieł powojennych – najchętniej recenzowano oczywiście wiersze, których napisał setki, całkowitym milczeniem pominięto zaś małe formy narracyjne: kilkanaście nowel, opowiadań, szkiców i utworów hybrydycznych, które są tematem tej książki'. (Ze wstępu) Spis treści Wstęp Rozdział 1. (Meta)fikcja, biografia Rozdział 2. Metodologia pracy. Przedstawienie materiałów źródłowych 2.1. Słowo o teoretyku i jego czasie 2.2. Prozaik na emigracji 2.3. W stronę modernizmu 2.4. Archiwum pisarza 2.5. Dwujęzyczność czy dwukulturowość? Rozdział 3. Analiza fabuły i formy wybranych próz. Konteksty 3.1. Kilka słów o gatunku 3.2. Między szmirą a epifanią 3.3. Trzy finały: lektura porównawcza próz zamieszczonych na końcu dwóch zbiorów 3.3.1. Szczepionki prof. Krochmala 3.3.2. Serce króla Ryszarda 3.3.3. Marie-Christine Rozdział 4. Teczka z prozami. O tekstach niewydanych 4.1. Iren. Próba interpretacji 4.2. Dwujęzyczne inedita Brzękowskiego Podsumowanie Abstract Bibliografia Aneks Indeks