Historia jako dialog

Książka traktuje o złożonym procesie komunikowania się historyka z innymi ludźmi: autorami źródeł, co pozwala na ich prawidłowe odczytanie oraz właściwą ocenę kompetencji i wiarygodności; z innymi historykami, kształtującymi określoną tradycję historiograficzną; badaczami innych nauk społecznych – filozofii, filologii, etnografii, psychologii, socjologii, prawa czy ekonomii, których wyniki i metody badawcze są wielokrotnie wykorzystywane przez historyków; oraz czytelnikami jego prac. Zasadniczym wątkiem pracy są dzieje polskiej myśli historycznej w okresie pozytywizmu, neoromantyzmu i II Rzeczypospolitej. Spis treści: Historiografia polska doby porozbiorowej wobec dążeń niepodległościowych narodu, Michał Bobrzyński wobec “idei zachodniej”, Kontrowersje wokół “idei jagiellońskiej” w historiografii polskiej doby neoromantyzmu, Adam Szelągowski – ostatni polski polihistor, Poglądy metodologiczne Adama Szelągowskiego, Wacław Sobieski i jego synteza dziejów Polski, Władysław Konopczyński i jego synteza dziejów Polski nowożytnej, Miejsce i rola “Kwartalnika Historycznego” w dziejach historiografii polskiej.