Średniowieczne malarstwo ścienne na Śląsku u progu reformacji

Malarstwo ścienne końca XV i pocz. XVI wieku pozostawało na naszych terenach swoistą terra incognita. Szczątkowo zachowany materiał zabytkowy nie dawał podstaw do pogłębionej syntezy tej dziedziny sztuki u progu nowożytności. Przełomowe znaczenie miały odkrycia jakich dokonano na Śląsku w 2 poł. XX wieku. Poszerzyły one materiał zabytkowy o kilkadziesiąt zespołów późnośredniowiecznych malowideł. Wyłoniła się tu grupa badawcza, która wraz z wcześniej już znanymi dziełami, stworzyła wyjątkowo reprezentatywny, unikalny - nie mający odpowiedników w innych regionach Polski - obraz malarstwa ściennego „w drodze od gotyku”. Odzwierciedlają się w nim procesy ewolucji środków artystycznego wyrazu, ikonografii, treści i funkcji oraz koncepcji aranżacyjnych malarskich wystrojów wnętrz. Ujawniają się przemiany społecznych uwarunkowań twórczości artystycznej tego czasu, na Śląsku naznaczone piętnem husytyzmu i stymulowane prądami reformacji.