Święci wojownicy w sztuce bizantyjskiej 843-1261

Praca niniejsza stawia sobie za cel odpowiedź na pytanie, jak dalece wizerunki grupy świętych – nazywanych świętymi wojownikami lub świętymi wojskowymi, którą można wyodrębnić spośród szerokiego zastępu męczenników za sprawą formuły obrazowej wykorzystującej uniform wojskowy, były jedynie powieleniem antycznych wzorów i odbiegającą od rzeczywistości kreacją artystyczną, a w jakim stopniu pod wpływem uzbrojenia używanego w czasach współczesnych ich powstaniu dokonała się aktualizacja kanonu ikonograficznego. Podstawową zatem kwestią w badaniach nad wizerunkami wojskowych świętych wydaje się rozróżnienie elementów kostiumologicznych: 1) niewystępujących w armii bizantyńskiej, a zapożyczonych zgodnie z zasadą inercji ikonograficznej ze sztuki antycznej; 2) takich, które – znane już starożytnym – wciąż były w użyciu w czasach świetności Cesarstwa Wschodniego; 3) nowych rodzajów uzbrojenia, które jako wyraz aktualizacji ikonograficznej zostały wprowadzone do ich przedstawień pod wpływem przemian w średniowiecznej technologii wojskowej; 4) a wreszcie fantastycznych i symbolicznych. Analiza rynsztunku na przedstawieniach świętych wojowników może zatem przynieść również odpowiedź na zadawane przez badaczy uzbrojenia armii bizantyńskiej pytanie, jak dalece można posługiwać się ich wizerunkami w rekonstruowaniu wyglądu oręża używanego przez średniowiecznych Greków. [ze Wstępu] Książka zdobyła nagrodę KLIO 2011 III stopnia w kategorii monografii naukowych.