Praga, Wrocław i Kraków

Książka wrocławskiego archeologa jest rezultatem wieloletnich badań cywilizacji europejskiego średniowiecza. U podstaw jego naukowych refleksji leży przekonanie o długim trwaniu wielu zjawisk kulturowych, sięgających w wypadku środkowej Europy czasów średniowiecza. Autor książki podkreśla, że środkowa Europa ma odmienny rytm rozwoju, w którym właśnie średniowiecze oznacza dynamiczne przyspieszenie, budowę struktur państwowych i kształtowanie identyfikacji cywilizacyjnej. Celem książki jest przedstawienie głosu w dyskusji nad średniowieczną urbanizacją środkowo-wschodniej Europy i przemianą stylu życia, odwzorowaną nową organizacją przestrzeni miasta, prywatnej działki i warunkami mieszkania. Za punkt wyjścia przyjęto tezę o szczególnych warunkach życia miejskiego, odmiennego od konwencji właściwych wsi i założeń elitarnych. Wybór do analizy Pragi, Wrocławia i Krakowa nie jest przypadkowy. Te właśnie ośrodki w wyrazisty sposób odzwierciedlają postać „miast tamtego czasu”. Wpływ średniowiecza na ich dzisiejszy obraz i sposób funkcjonowania jest tam bodaj najlepiej czytelny.