Dzieje religii, filozofii i nauki

Tom I z cyklu "Dzieje religii, filozofii i nauki", wydany w 2010 r., nosił podtytuł "Od Talesa z Miletu do Mahometa" i obejmował okres od VI w. p.n.e. do początków VIII w. n.e. Tom III, który ukazał się w 2013 r., o podtytule "Od Pico della Mirandoli do Miguela Serveta", opowiadał o okresie od upadku Konstantynopola w 1453 r. do pokoju augsburskiego w 1555 r. Tom obecny wypełnia lukę między tymi tomami. Jeśli o filozofię chodzi – zarówno arabską, jak i łacińską – to w całym omawianym okresie nie powstawały dzieła w pełni oryginalne. Myśliciele średniowiecza adaptowali koncepcje Arystotelesa i neoplatoników, a w znacznie mniejszym stopniu pozostałych filozofów greckich, do potrzeb swych wiar, tak aby dogmaty religijne usystematyzować, wyjaśnić i uzasadnić. Gdy mowa o myślicielach średniowiecznych dobrze będzie zastąpić oryginalne „Hellada” przez łacińskie „Grecja”. Jeśli rodziły się przy tym jakieś nowe idee, to miały one charakter dość marginalny. Co więcej, najważniejsze stworzone w ten sposób dzieła zaklasyfikować trzeba raczej jako teologiczne niż filozoficzne – wobec czego podczas gdy dzieje religii i filozofii w pierwszym tomie omawiane były zazwyczaj osobno, w tomie obecnym zlewają się w jedną opowieść.