Innowiercy w opiniach prawnych uczonych polskich w XV wieku

W dyskusji na temat praw przysługujących ludności niechrześcijańskiej godne uwagi jest stanowisko uczonych polskich. Niniejsza praca stanowi próbę zebrania i zestawienia ze sobą ich poglądów na temat właściwego sposobu postępowania wobec odmiennych grup religijnych. Wśród najczęściej przewijających się wątków można wymienić zagadnienia dotyczące zakresu władzy cesarza i papieża nad innowiercami, sojusz z państwami niechrześcijańskimi w wojnie sprawiedliwej, możliwość utrzymywania kontaktów z Żydami i muzułmanami, ważność małżeństw neofitów czy konieczność obrony Europy przed ekspansją Turków i Tatarów. Materiał w książce podzielony został na trzy zasadnicze części. W pierwszej z nich, "Innowiercy w państwach chrześcijańskich", obejmującej okres od późnej starożytności do końca XIV wieku, Wojciech Świeboda przedstawił kolejne średniowieczne poglądy na prawa innowierców (ustawy soborowe, dekrety papieży, opinie prawników). Część druga zatytułowana jest "Sprawa innowierców w czasie konfliktu z zakonem krzyżackim oraz na tle zagrożenia tureckiego i tatarskiego". I wreszcie część trzecia, sądząc po jej tytule mająca stanowić zasadniczy ustęp dzieła: "Innowiercy w komentarzach teologicznych, prawniczych i opiniach prawnych w XV wieku". Ta część podzielona została na pięć rozdziałów, z których w każdym znów zreferowano jedno zagadnienie szczegółowe: pierwszy poświęcony jest Benedyktowi Hessemu, drugi Jakubowi z Paradyża, trzeci komentarzom do prawa kanonicznego, czwarty Consiliom polskich uczonych, piąty wreszcie mowie uniwersyteckiej Stanisława ze Skarbimierza oraz Monumentum Jana Ostroroga.