Broń palna w Europie Środkowej w XIV-XV w.

Druga połowa XIV w. krajach Europy Środkowej to czas wielkich zmian w rozwoju gospodarczym oraz w sferze społecznej i kulturalnej. Ówczesne Królestwa: Polski, Czech oraz Węgier zaczęły niwelować dystans dzielący je od krajów Europy Zachodniej, Nie powin­no zatem dziwić, że właśnie na 3 i 4 ćw. XIV w. datuje się pierwsze informa­cje o zastosowaniu broni palnej w Europie Środkowej. Nowy oręż trafił na podatny grunt i w krótkim czasie zajął ważne miejsce w ówcze­snej wojskowości, inicjując szereg zmian nie tylko w wytwórczości zbrojeniowej, ale także w strate­gii i taktyce oraz w architekturze.Ten najstarszy okres rozwoju środkowoeuropejskiej broni palnej nie był dotychczas przedmiotem studiów, które obejmowałyby tak szerokie terytorium. Wyniki badań, uzyskanych na podstawie analizy niemal 200 okazów broni palnej oraz około 1500 pocisków, uzupełnione o przekazy pisane i źródła ikonograficzne pozwoliły autorowi na szczegółowe rozpozna­nie początków broni ogniowej w tej części Europy. Do publikacji dołączona jest płyta CD, na której znajdują się katalogi luf i pocisków oraz mapy.